vrijdag 8 juli 2011

Team Rijlaarsdam verovert de Mont Ventoux

                        
Zo'n twee weken voor onze vakantie had ik een reactie op mijn blog gekregen van Paul de Jong, omdat hij met een aantal vrienden de Mont ventoux wilde beklimmen. Eerst "ff" de Alp d'Huez doen, daarna de Mont Ventoux. Aardige uitdagingen voor ze, aangezien het hoogste bultje in Noord-Holland waarschijnlijk het Kopje van Bloemendaal zal zijn ;)
Tijdens mailcontact werd mij gevraagd naar mijn ervaringen en naar tips. Uiteraart kan ik wel enkele tips over dit heuveltje geven, vind het hardstikke leuk om anderen ook met het MVV te besmetten, dus moest deze kans met wel beide handen grijpen. We (Paul, John en ik) hebben op Schiphol kennis gemaakt en even een half uurtje gesproken over de berg. Heel voorzichtig werd geopperd dat ik ze misschien wel zou kunnen begeleiden. Op zich heel leuk om te doen, maar wilde de tweede week ook mijn tweede en laatste meervoudige beklimming realiseren, maar een datum had ik toen nog niet. Ondertussen weten we hoe het is afgelopen, dus stond niets een hernieuwde kennismaking in de weg, want wij waren die week toevallig ook nog in Bédoin.

Donderdag  21 juni was het zover, Team Rijlaarsdam zou de Mont Ventoux op fietsen.
Ze stonden op zo'n twee uur rijden op de camping, dus betekende een vroegertje voor ze, want ik had ze geadviseerd om 's ochtends vroeg te vertrekken, als het nog niet te warm zou zijn.
Zo gezegd, zo gedaan en omstreeks 08:15 uur kwamen ze met z'n zessen in Bédoin aan. Na de kennismaking met Dick, Tjalling, Bas en Moniek heb ik een aantal foto's gemaakt, want dit hoort er natuurlijk bij.
Vanaf de start kon Bas zich niet inhouden en stoof er als een raket vandoor......op dat moment zag ik het somber voor hem in, maar wie weet zou ie ons verrassen. De anderen hadden mijn tip om rustig aan te beginnen goed in hun oren geknoopt en met gepaste tegenzin hielden Dick en Tjalling zich in.
Bij Saint Éstève aangekomen bleek Bas nog steeds een paar honderd met voor de anderen uit te fietsen.
Achteraf bleek hij zichzelf ook enorm verrast te hebben na zijn Alp'd Huezdébacle ( zie http://tourdevie2011.blogspot.com/).
De anderen volgden op gepaste afstand en tijdens het voorbijrijden adviseerde ik ze vanaf nu hun eigen tempo te fietsen.
  


 Dick en Tjalling :
 
Paul  : 
 
Moniek : 
 Bas :
 
 John :  
Al snel maakten Dick en Tjalling zich los van de rustig aan fietsende Paul, John en Moniek, met als gevolg drie Rijlaarsdamgroepjes. Op dat moment was ik bang, dat zij dermate sterk waren en een flink gat zouden slaan met de anderen, wat voor mij als begeleider logistiek lastig worden, gezien mijn begeleiding van de Dijkridders op 11-09-2011 en het grote krachtsverschil tussen de snelste en minder snelste Dijkridder, Harko in 1:35 en Wim in 2:29. Zie13-09-2011 op  http://kalereus.blogspot.com/ voor het hele verslag.
Gelukkig bleek het krachtverschil deze keer minder groot, want binnen 20 minuten stonden allen op de top.
                       
Na afloop zijn we naar ons appartement gereden, waar ze allen lekker konden douchen en schone kleren aantrekken. Als dank werd Angèle en mij een luch aangeboden. Hierop zijn wij naar Chez Phil gereden, waar we genoten hebben van een ovenheerlijke pizza en salade (Angèle).
Tijdens de lunch konden we gezellig napraten en sterke verhalen vertellen ;)
Leuk wa het onverwachte bezoek van Mr. Mont Ventoux (153 x opgefietst). Prachtig om zijn spraakwaterval aan te horen over zijn ervaringen op deze mytische berg.

Hierna afscheid van elkaar genomen en afgesproken elkaar na de vakantie weer te treffen om nog eens na te praten.

Via http://www.youtube.com/watch?v=fuVlM3eS4MA  vinden jullie nog een leuk filmpje van Paul.

21 juni 2011 : mislukte Cannibale na opgave.....wat een watje......

Aangezien mijn rug zich dankzij de sportbalsem behoorlijk goed hield en de knie ook weinig problemen gaf, besloten we alsnog een poging te wagen om de Cannibale (6x) ook nog binnen te slepen. De schaafwonden en de blauwe plekken welke ik opliep tijdens mijn stuiterpartijtje tijdens de Diable gaven ook geen enkele reden om niet te starten, voelde dus me sterk genoeg om ook deze loodzware prestatie te kunnen fietsen.
Na de Diable vooral veel gerust, slechts een klein rondje van zo'n 30 km met Angèle gefietst :

http://connect.garmin.com/activity/92619880

Maandagmorgen vroeg opgestaan om lekker moe aan de dag te kunnen beginnen en in de hoop 's avonds nog enkele uren te kunnen slapen. Dat vroeg opstaan ging moeizaam, dat in slaap vallen ?s avonds ook, wat heet, kon helemaal niet slapen ! Angèle gelukkig nog mss 2 uurtjes en dat was het....een goed begin is het halve werk, maar dit leek dus nergens op en het beloofde weer een zware dag te worden......

  
Dinsdag 21 juni 00:00 was het zover en in de eerste klokslag van de kerktoren van Bédoin vertrok ik naar de top. Was wel een beetje benauwd, maar in één ruk door naar de top gefietst, zelfs niet bij Chalet Reynard de gebruikelijke pauze gepakt, want zat te lekker in mijn ritme. Rug hield zich boven verwachting goed, maar door de valpartij tijdens de Diable bleek mijn heup erger beschadigd te zijn dan gedacht. Had het gevoel dat ik bij elke trap een knik in de heupkom voelde. Hoopte dat er uit te kunnen fietsen, maar helaas lukte dat niet. De pijn verbijtend kwam ik uiteindelijk probleemloos boven.
  

Afgedaald naar Malaucène en direct weer op de fietst gestapt en de tweede beklimming gestart. Het begin ging lekker, maar het steile 12% gedeelte deed pijn....moest zelfs zigzaggend over de weg om een beetje tempo te kunnen houden. Ik vertikte het om een rustpauze te pakken, want wilde me niet laten kisten door dat bergje. Uiteindelijk ook weer zonder te stoppen naar boven gefietst. Ondertussen begon de rug ook weer op te spelen, maar dat was ook de verwachting. Opnieuw afgedaald naar Malaucène. Daar een half uurtje de oogjes gesloten, want de te lange dag en te korte (nacht?)rust begonnen hun tol te eisen.
Na de pauze Angèle gedag gezegd. Ze zou bij het fietswisselpunt op me wachten.
Na de eerste paar kilometer begonnen de lichamelijke klachten pas echt, een onwillige heup, zeurende rugpijn en ook de rechterknie begon te steken. Na 11 kilometer moest ik noodgedwongen afstappen en met veel tegenzin deed ik dat. Heb een rustpauze ingelast, rek- en strekoefeningen gedaan, gegeten en gedronken en weer op de fiets gestapt. Ook nu weer kwam ik in de problemen bij het steile (12%) gedeelte. Alleen was de pijn dermate erg, dat ik weer van de fiets moest en erger nog, moest zelfs lopen. oor mijn gevoel heb ik 1,5 km gelopen, maar bleken (dankzij de gegevens van de Garmin) 'slechts' zo'n 600 meter te zijn.....
Bij Chalet Liotard aangekomen bleek Angèle me al op te wachten. Gaf al aan dat het moeizaam ging. Bij het fietswisselpunt aangekomen vertelde ik al dat het niet echt goed met me ging. Ik besloot nog de relatief gemakkelijke route door het bos naar Plaine des Hermitants door te fietsen en dan te besluiten om al dan niet te stoppen. Onderweg begon het lichaam dermate tegen te sputteren, dat het onverstandig zou zijn om door te gaan. Zou het niet opgeven als het de vijfde beklimming was geweest, maar zat nog niet eens op de helft.
Doorgaan zou onverantwoord zijn geweest en gefrusteerd besloot ik te stoppen. Enorm balen, want de benen waren nog steeds goed, mentaal niet geknakt, maar had gewoon teveel pijn om door te kunnen gaan...
Verder moet ik ook aantekenen dat bij wel een goed lichaam de Cannibale voor mij ook een uitputtingsslag zou betekenen, want het warme weer (32°) zou mij zeker ook parten gaan spelen.


 Eerste twee beklimmingen via de weg : http://connect.garmin.com/activity/93999868
Derde beklimming via de weg en bospad : http://connect.garmin.com/activity/93999839


Na mijn frustatie op het l'Observatoire botgevierd te hebben zijn we afgedaald naar Bédoin, omdat Dijkridder Jan-Willem de berg op zou fietsen. Onderweg zagen we zijn vrouw, zus en zwager en besloten hem een beetje aan te moedigen en foto's te maken. Ook heel leuk om te doen en het deed niet eens pijn  
Bij Chalet Reynard zijn we gestopt en hebben met z´n allen wat gedronken en JW is verder naar de top gefietst. Begon toen al bij mij te kriebelen om mee te fietsen, maar kon dat gevoel tot 1,5 km voor de top bedwingen. Ben toen op de fiets gestapt en heb hem het laatste stukje begeleid. Daarom sta ik bij de fotografen ook zo fris op de foto vergeleken met hem ;)
   

Op de top aangekomen beide fietsen achter op de auto gezet, want JW mag niet afdalen als ik er bij ben, vanwege zijn valpartij in september bij Le Sept Virages. Dankbaar nam hij mijn uitnodiging aan, zodat er alleen maar gelukkige mensen in de auto zaten ;)

Wel even apart om te melden, dat er een groepje Amerikanen op gewonen fietsen door een busje was afgezet. Ze wilden met de fiest naar benden afdalen......we hebben ze proberen te waarschuwen voor alle gevaren en hoop dat ze allemaal heelhuids beneden zijn geraakt. Hoe dom kunnen mensen zijn  !