woensdag 22 juni 2011

L' Ardechoise 2011, zie http://www.ardechoise.com/site/



Zaterdag 18 juni zijn we 's ochtends vertrokken naar Le Cheylard in de Ardêche (zo'n 170 km vanaf Bédoin) waar Rose en Natasje (dagtocht) de Ardechoise zouden fietsen. Ook GWC De Adelaar uit Hilversum was goed vertegenwoordigd met Jaap (dagtocht), Willem, Helene, hun zoon Hayo en een vriend (meerdaagse tocht) zouden deze tocht fietsen. We hadden gehoopt om ze ergens langs de kant van de weg aan te kunnen moedigen, maar dat is jammerlijk mislukt. Uiteindelijk besloten we maar naar Lalouvesc te rijden, de plaats langs de fietsroute waar Rose en Natasje hun hotel hadden geboekt.
Was gemakkelijker gezegd dan gedaan, want de eerste en laatste 50 kilometer van deze tocht is autovrij. We moesten daarom ook zo´n 80 km omrijden voordat we daar aankwamen. Erg mooi gebied, maar zijn wel heel veel bochten en zo.....

Bij het hotel aangekomen bleek Natasja er niet te zijn. We dachten dat ze al ergens op een terrasje zou zitten, maar ze was nog aan het fietsen. Op de blog van Rose http://rosevdh69.blogspot.com/ vind je voor meer info over deze mooie tocht. Wij zijn in ieder geval zeer enthousiast gemaakt door beide dames en nu we het met eigen ogen hebben gezien gaan we volgend jaar zeker een gedeelte van deze tocht fietsen !
                               
Erg grappig was dat Angèle door Helene herkend werd, zal mede aan het herkenbare Adelaarshirt wat ze aangetrokken had te danken zijn. Alle eerder genoemde personen zaten gezellig op het terras. Wij zijn aangeschoven en hebben ons uitstekend vermaakt. Toen zij veertrokken waren zijn wij weer voor het hotel gaan staan, waar de ene na de andere wielrenner voorbij kwam. Fantastisch om te zien hoe de ene zeer vermoeid en de ander weer heel fit passeerde. Uiteindelijk kwam Natasja ook moe aan en hebben we een tijdje gewacht totdat Rose ook zou arriveren. Helaas mislukte dit en zijn wij naar Bédoin teruggekeerd, moe, maar met een hele ervaring rijker.
                          









maandag 20 juni 2011

Angèle na tandemcinglé nu ook een singlecinglé !!

Nadat Angèle me maandag 13 juni heeft ondersteund bij mijn Diable, was het vrijdag 17 juni mijn beurt om haar te ondersteunen bij haar Cinglé poging.
Aangezien het weer een warme dag zou worden en zij nog minder goed dan ik tegen de warmte kan, besloten we ook om ´s nachts te starten.
Zo gezegd zo gedaan en na alles vooraf in gereedheid te hebben gebracht gingen we omstreeks 19:00 uur naar bed om een paar uurtjes te kunnen slapen, iets meer dan afgelopen maandag.
Uiteraart kon ik weer niet slapen en heel langzaam tikten de minuten weg.
Omstreeks 21:30 uur begon het kort, maar hard te regenen.....viel best mee. Omstreeks 22:00 uur nogmaals, alleen minder hard en omstreeks 22:45 uur nog een klein buitje. Betekende dus, dat de weg nat zou zijn en de kans op lekke banden toenam....geen prettig vooruitzicht.
Om 23:15 uur liep de wekker eindelijk af en konden we ons gereedmaken voor het langverwachte moment. Angèle had een beetje kunnen slapen, maar niet voldoende. In tegenstelling tot mijn persoontje (3 - 4 uur) heeft ze haar nachtrust van minimaal 7 - 8 uur hard nodig. Ze zou vast slaap krijgen onderweg...

Om 00:10 uur startte ze voor haar eerste beklimming. Bij de start begon het al lichtjes te regenen en onderweg naar Saint-Éstève begon het steeds harder te regenen. Persoonlijk zou ik het op dat moment al afkappen, maar Angèle vindt regen niet zo erg, want ze gaat altijd sporten (hardlopen) bij weer of geen weer. Daar kunnen wij wielrenners nog eens een goed voorbeeld aan nemen, de gedachten aan (teveel) lekke banden natuurlijk verdringend ;)
Na Saint-Éstève ging het iets minder regenen en gelukkig stopte het uiteindelijk. Tussendoor nog een klein buitje en dat was het.
De klim naar Chalet Reynard ging verbazingwekkend goed, ze hoefde slechts 1 keer te stoppen om op haar gemak te kunnen eten en drinken, want dit lukt haar niet tijdens een beklimming. Ze fietste verder gewoon door, totdat het te koud werd en we voor de tweede keer moesten stoppen om arm- en beenstukken aan te trekken. Daarna weer in 1 ruk door naar de top.
Daar aangekomen was de verbaasde reactie van een werknemer van het Observoitore erg grappig, want hij verwachtte echt niemand om 03:14 uur op de top. En helemaal geen vrouw :p
Fotootje gemaakt, warme kleding aangetrokken en heel voorzichtig afgedaald naar Malaucène.
Daar aangekomen weer een fotootje gemaakt, iets gegeten en gedronken en vertrokken voor de tweede en lastigste beklimming.


Deze beklimming vind ik persoonlijk zwaarder dan "DE" beklimming vanuit Bédoin, omdat deze niet lekker loopt door het sterk wisselende stijgingspercentage. Op de Garmin heb ik stukken van 11, 12 en 13% gezien tijdens mijn beklimming, dus Angèle zou het zeker niet gemakkelijk krijgen.
De eerste 7 kilometers gingen voorspoedig, voor ze moest stoppen om in de warme auto op haar gemak iets te kunnen eten en drinken. Op het zware gedeelte 6 kilometer verder heeft ze haar tweede stop gehouden, iets gegeten, gedronken en even uitgerust. We spraken af, dat we na deze beklimming sowieso naar ons appartement zouden rijden, waar ze kon douchen, eten en bijkomen / slapen / rusten. Ze zou zelf bepalen of ze dan de derde beklimming ook zou doen.
Zag aan haar, dat ze het erg zwaar had, maar op karakter fietste ze tot zo´n 800 meter na Chalet Liotard door. Toen moest ze echt van de fiets vanwege de vermoeidheid. Heb de auto geparkeerd bij het fietswisselpunt en naar haar teruggelopen. Samen zijn we naar de auto terug gelopen en daar kon ze op haar gemak bijkomen. Op dat moment dacht ik dat ze haar tot dan toe ook al fantastische prestatie af zou breken, maar niets was minder waar ! Ze stapte "gewoon" weer op de fiets en fietste moeizaam, maar zonder te stoppen door naar de top ! Superprestatie, want het waaide ook nog behoorlijk !
Uiteindelijk heeft ze incl. de rustpauzes 4:17 uur over de beklimming gedaan. Over doorzetten gesproken !
Op de top de tweede foto gemaakt, fiets achterin de auto geladen en afgedaald naar ons appartement.

Daar aangekomen hebben we gegeten en een paar uur geslapen.

Omstreeks 15:15 uur hebben we de fiets weer achterin de auto geladen en zijn weer terug naar de top gereden. Deze lag ondertussen verscholen in een behoorlijk wolkendek en het waaide ook behoorlijk. We hebben geen fotograaf gezien en ook het souvenierwinkeltje op de top was gesloten. We konden dus nog steeds geen stempel halen.
Fiets uitgeladen en afgedaald naar Sault.
Daar heeft ze haar eerste stempel opgehaald en gestart voor de derde en laatste beklimming.
Ondanks haar vermoeidheid kon ze toch een behoorlijk tempo blijven fietsen. In de aanloop naar de Mont Ventoux reden we door de ontluikende lavendelvelden. Op dat moment werd ze ingehaald door drie wielrenners, waarvan ééntje ook vandaag de Cinglé reed. Snel een paar fotootjes gemaakt en ook veel succes gewenst, want ik weet uit eigen ervaring hoe zwaar / lastig de laatste beklimming vanuit Sault is. Na drie keer is het echt geen mietjeskant meer te noemen, of je moet een wel heeeeeeeeeeeeeeel goede fietser zijn.
Tijdens deze beklimming hoefde ze maar één keertje te stoppen om te eten, drinken en bij te komen. Hardstikke gek werden we van al dat rondvliegend gespuis. Jammer genoeg de electrorackets thuisgelaten, waardoor we helaas geen massamoord op die krengen konden plegen....
Na de rustpauze is ze weer op de fiets gestapt en verder gefietst tot iets verder dan Chalet Reynard. Daar heeft ze weer haar arm- en beenstukken aangetrokken en verder gefietst naar de top. Hoewel het steeds zwaarder en zwaarder werd, bleef ze langzaam, maar gestaag doorfietsen.
Helaas stonden er door het koude winderige weer geen fotografen langs de kant van de weg, maar ik ben net een Jappanner en heb voor straf weer enkele leuke kiekjes geschoten.

Uiteindelijk wist ze na 03:08 uur fietsen (incl. rustpauze) om 18:56 uur voor de derde keer de top te bereiken, waar we snel de laatste foto maakten en afdaalden naar Bédoin.




donderdag 16 juni 2011

Week 24, Frankrijk 2011 : Diable en Cannibale utopie of niet ?

Eindelijk is het zover, we gaan op vakantie naar Bédoin !

Vanaf januari staat alles wat met fietsen (en deze blog) te maken heeft in het teken van mijn trainingen voor de laatste twee ontbrekende meervoudige beklimmingen, de Diable en de Cannibale van het NBG De Kale Berg :


(bron : http://www.dekaleberg.nl/ , meervoudige beklimmingen)

Nu maar afwachten of alle trainingsarbeid voldoende is geweest om deze twee zware beproevingen te kunnen realiseren. Aan het materiaal ligt het niet, de benen zijn goed, conditie uitstekend. Wat kan er dan nog misgaan ? Genoeg, het (te warme) weer, pech, valpartijen, blessures etc. En laat ik nu wel enige blessures hebben, te weten mijn ruggetje. Vanwege een hernia en allerlei andere rugklachten baarde dit mij de meeste zorgen. Verder de langslepende blessure aan mijn rechterachillespees, de kapotte meniscus in mijn rechterknie en in mindere mate vergelijkbare klachten in mijn linkerknie. Al met al lichamelijk niet echt 100 procent......
Maar ben nu eenmaal regelmatig stronteigenwijs en wat ik in mijn kop heb zitten moet dan ook uitgevoerd worden....een goede en op zijn tijd toch een vervelende eigenschap :p

Na zaterdagmiddag omstreeks half vier te zijn aangekomen in ons leuke appartement (behalve de mindere internetverbinding, we hadden alleen buiten en niet binnen ontvangst.....) op zo´n 1,5 kilometer buiten Bédoin hebben we de auto uitgeladen, boodschappen gehaald, gegeten en zijn lekker vroeg naar bed gegaan.
Zondag een beetje uitgeslapen, de Mont Ventoux met de auto verkend, d.w.z. de twee punten waar ik van fiets moet wisselen. Voor mij wel bekend, maar voor Angèle niet. Verder de fietsen gedeeltelijk in orde gemaakt, naar Bédoin gewandeld voor de jaarlijkse schapentocht door het dorp, fietsen verder geoptimaliseerd en naar bed gegaan. Natuurlijk konden we moeilijk in slaap komen, maar uiteindelijk toch nog gelukt om zo´n 1,5 uur te slapen. Geen optimale rust, maar beter iets dan niets......

Omstreeks 23:30 uur liep de wekker af en maakten we ons gereed voor vertrek. Iets later dan gepland (00:10 uur) vertrokken we voor de eerste beklimming. Helaas kreeg ik ondanks het gebruik van een ruggordel vrijwel vanaf het begin last van mijn rug en dat maakte het zwaarder dan nodig was. Toch redelijk vlot naar boven gefietst, extra kleding aangetrokken en in het donker afgedaald naar Malaucène. In het begin reed ik voor de auto uit, maar besloot om Angèle voor te laten rijden, want dat voelde wat veiliger aan.

Na aankomst in Malaucène gelijk de extra kleding uitgetrokken en naar boven gefietst. Tegen zonsopgang kwamen we voor de tweede keer boven. Had het behoorlijk koud gekregen en mijn maagje begon te knorren, waardoor we besloten naar ons appartement te gaan om te douchen en te eten.

Daarna weer naar de startlijn gefietst, Angèle gedag gezegd en naar het eerste wisselpunt na 8,4 km gefietst. Mountainbike achteruit de auto gehaald en gewapend met een elektrische vliegenmepper ben ik het bos in gestuurd ;) Uiteraard geconcentreerd blijven fietsen, maar toch lag ik ineens op de keien, met een pijnlijke linkerheup als gevolg.....weet niet eens wat er gebeurde. Voordeel was dat ik nu ook eens op een andere plek pijn had, dus kon ik me daar eens op concentreren :p Wat ik veel erger vond, was de spontane afwijking van de Garmin, een paar honderd meter verder. .....dat kreng stuurde me ineens naar het Malawimeer in Tanzania, waardoor de derde beklimming en het begin van de vierde beklimming niet is geregistreerd.....!"#$%&_()'apparaat :s
Daarentegen is mij een zeer lucratief profcontract aangeboden en ben ik nu de onbetwiste kopman van de Raboploeg, want er zijn voor zover mij bekend geen andere wielrenners welke 6.715,59 km met een gemiddelde snelheid van 602,2 km/uur de berg op en af raffelen. Oja, de drie weken Tour de France doe ik ook ff snel  in een ochtendje, eindelijk weer een Nederlandse Tourwinnaart ;)
Maak er wel een geintje over, maar baal natuurlijk als een stekker dat het zo moet lopen, maar is niets aan te doen. Volgende week neem ik de Garmin van Angèle ook mee, zodat ik bij eventuele misstanden de hare in kan schakelen.....
Aangekomen op het tweede wisselpunt (zo´n 500 meter na Chalet Reynard) weer van fiets gewisseld en voor de derde keer naar de top gefietst. Moet eerlijkheidshalve wel vermelden, dat ik er toen eigenlijk geen zin meer in had, fietste tenslotte al 11,5 uur met pijn rond. Opgeven doe ik echter niet zo snel, want had nog alle tijd van de wereld om de laatste twee beklimmingen te realiseren.

Na weer afgedaald te zijn naar Bédoin startte ik direct met de vierde beklimming. Was eigenlijk al te warm voor me, voelde de te korte nachtrust en na 8,4 km heb ik een pauze genomen door lekker in de schaduw een dutje te doen. Na een half uurtje weer gestart en zei tegen Angèle dat ik waarschijnlijk pas over zo´n 2 tot 2,5 uur later verwachte aan te komen bij het derde wisselpunt, zo´n kilometer na Chalet Liotard. Weet niet wat het was, maar na ca 1,5 uur stond ik al naast de auto voor de laatste fietswissel en het restantje  van de vierde beklimming.
Aangekomen op de top heb ik afscheid genomen van Angèle, want het was een lange zit en ze had genoeg voor me gedaan. We spraken af, dat ze omstreeks 21:30 uur op de top zou zijn.

Afgedaald naar Sault en de benodigde laatste stempel bij het bekende Bar Restaurant Promenade gehaald. Tevens een fles koud water, want had genoeg van alle dorstlessende drank en voeding.
Snel weer op de fiets gestapt en vertrokken voor de laatste beklimming. Na zo´n 1,5 km kwam ik erachter, dat ik zo stom was geweest mijn stempelkaart op de tafel te laten liggen ! Geschrokken ben ik omgedraaid en zo snel als mijn benen wilden teruggefietst. Gelukkig lag de kaart er nog en na de valse start kon eindelijk de vijfde en laatste beklimming plaatsvinden. Zoals tot nu toe elke keer ging ook deze beklimming niet optimaal, mede door de aanwakkerende wind in de open vlakte van de aanloop naar de berg. De pijn in mijn rug begon ondertussen ondraaglijk te worden en ook de knietjes begonnen tegen te sputteren.....verschillende keren moeten stoppen om alles iets te ontlasten. Na een tussentijds dipje ging het de laatste kilometers alweer een stuk beter. Helaas stopte de accu van de Garmin er zo´n 3 kilometer voor Chalet Reynard mee. Balen, maar de accu heeft nu eenmaal niet het eeuwige leven.
Ik kwam iets te laat aan bij Chalet Reynard, want ik zag Angèle nog net voorbij rijden. Helaas zag ze mij niet, want dan had ze me nog even wat voeding kunnen geven. Nu moest ik de laatste kilometers zonder voeding fietsen en de vermoeide benen, een op diverse plaatsen pijnlijk lichaam en de steeds hardere wind maakten de laatste kilometers erg zwaar. Vooral door de rug kon ik niet de benodigde kracht leveren om tegen de wind in te fietsen, iets wat ik juist heel leuk vind om te doen.....
Hierdoor moest ik noodgedwongen afstappen en tegen de wind in de berg oplopen en waar mogelijk weer gaan fietsen. Vraag niet hoe, maar uiteindelijk heb ik er ruim een uur over gedaan om de laatste 6 kilometers naar boven te wandelen / fietsen !

Uiteindelijk was ik wel heel blij dat Angèle op de top op me wachtte met warme kleding. Snel afgedaald en na aankomst in ons appartement gedoucht en gelijk naar bed gegaan, want mijn lichaampje was een beetje op….

Het volledige verslag moet ik nog maken. Zodra deze klaar is zal ik deze op chaletdekaleberg plaatsen, want ik vind dat verslagen van meervoudige beklimmingen daar thuis horen.

Dit is de link naar de ruwe Garmin versie van de Diable : http://connect.garmin.com/activity/92331037
Heb deze ook naar Lex Reurings (beheerder http://www.dekaleberg.nl/) gestuurd en zal deze aanpassen zodra de Diable is gehomologeerd.

woensdag 15 juni 2011

Trainingen week 21, 22 en 23

Is een beetje te stl geweest op mijn blog, maar had verschillende oorzaken. Vooral het nieuwe huis en de aanschaf van o.a. stoomdouchecabine, stoomcabine met whirlpool, badkamermeubel, keuken, diverse losse zaken via veilingsites. Deze heb ik voor relatief weinig geld kunnen kopen, maar ja, showroommodellen dienen eerst uit elkaar geschroefd te worden voordat je ze mee kan nemen.....dankzij mijn lieve schoonzeug Opperprop Ellen is dit toch gelukt. Gelukkig duurde het allemaal niet zo lang. Maar we hebben wel gelachen :p

Verder bewust niet al te veel meer gefietst. Hieronder vinden jullie de laatste oefenrondjes in Nederland :

Maandag 23 mei : http://connect.garmin.com/activity/87620136

Woensdag 25 mei : http://connect.garmin.com/activity/88023803

Woensdag 1 juni : http://connect.garmin.com/activity/89557837

Woensdag 8 juni : http://connect.garmin.com/activity/91105260

Vrijdagnacht (lees zaterdagmorgen 03:30 uur zijn we naar Frankrijk vertrokken voor een aantal pittige fietstochtjes : de Diable en Cannibale voor mij en de Cinglé voor Angèle.
In de volgende blog kunnen jullie meer lezen.

Oja, gewicht op zaterdagmorgen 02:30 uur : 85,1 kg.....net niet de beoogde 85 kg gehaald, maar ben eerlijk gezegd wel tevreden. Nu nog vol zien te houden om zolang mogelijk dit voor mij lage gewicht te behouden ;)

Ook leuk om te vermelden is mijn ontmoeting met Paul de Jong en ?? (sorry....naam vergeten :s ) op Schiphol Airport. Zij vertrekken volgende week met ik dacht zes man naar Frankrijk en willen o.a. op donderdag 23 juni de Mont Ventoux beklimmen. Met een beetje mazzel heb ik de Cannibale dan ook gefietst en kan ik ze misschien een beetje begeleiden, net als bij de Dijkridders :p